HAYAT BUGÜN

Keşke bir çocuğun hayal dünyası kadar masum olsa aşklarımız,sevdalarımız.hayatlarımız.. Çıkarlar için değilde, bir çocuğun bisiklet istediği kadar candan istek sevmeyi,sevilmeyi. Şöyle doyasıya mutlu olduğumuz günleri sayalım desek bir elin 5 parmağını bile geçmez, peki niye ?Biz insanlar ne ara bu kadar doyumsuz olduk ? Küçük şeylerden mutlu olmayı ne ara bıraktık ? Sanırım biz insanoğlu masumluğu muzu kaybediyoruz ve birazda bencilleşiyoruz, kendimizden başka kimseyi görmüyoruz. Mesela; çocukken aynı mahallede saatlerce oynadığımız, salçalı ekmek yediğimiz, erik ağaçlarına daldığımız arkadaşlarımız bugün görmezden geliyoruz. Hayatın koşuşturmasına çok fazla kapılıyoruz ve benliğimizi yitiriyoruz. Hırs bürüyor beynimizi, bedenimizi. Hep daha çok istiyoruz. Daha çok para, daha çok başarı, daha çok saygınlık… Oysa bizi biz yapan değerler bunlar değil. Her şeyden önce iyi bir insan olmayı öğrenelim, insanlara değer vermeyi, çıkarsız ve koşulsuz sevmeyi. Oysa ki hayat; bugün, yaşadığın gün. Dahası yok fazlası yok. Bugün ne yaşadıysan yanına kalan o. Sevdiklerin yanındaysa, kendine yetecek kadar paran varsa değme o zaman keyfine…Şuanın kıymetini bil ve son gündeymiş sin gibi yaşa.. Keşkeler kalmasın içinde..Unutma; Hayatı yaşaman için yarın geç olabilir.